نفر اول و دوم استاد دانشگاههای خوبی در کانادا هستند و نفر سوم خبرنگار است و البته همه فعال حقوق بشری در سازمان ملل هستند.
نفر اول نمی توانست خشمش را پنهان کند و فقط مانده بود فحش دهد و همین این روش، داوری شنونده را نسبت به او منفی می کرد. او احمدی نژاد را متهم می کرد که بر علیه هولوکاست، و موجودیت اسراییل مثل همیشه حرف زده و دیدگاههای نژادپرستانه و ضدیهودیش را بروز داده که خواستار نابودی اسراییل شده بود. او از کشورهای غربی برای ترک جلسه استقبال کرد، اما گفت این کار خیلی دیر انجام شد و خیلی زودتر باید او را متوجه می کردند، ولی حداقل اکنون به او این موضوع منتقل شده که با سخنانش تند برخورد می شود و تحمل نمی شود، اما از روشی کاملا مدنی. او اما به استقبال خیلیها از قسمتهایی از سخنان احمدی نژاد اشاره کرد و آن را از مشکلات دنیای امروز دانست. او تلویحا کشورهای مسلمان و مسلمانان و خیلی کشورهای دیگر را از تباری خشونتگرا، ضد حقوق بشر و نژادپرست معرفی کرد و در واقع بی منطقی در براهین و سخنرانی احمدی نژاد را به همه مسلمانان و بسیاری از کشورها- که به نظرم دلش می خواست بگوید عقب مانده ها- نسبت داد. او همچنین نسبت به قصد برگزارکنندگان کنفرانس تردید کرد که اولین سخنرانی مهم کنفرانس را همان سخنرانی گذاشته بودند. او از بی توجهی احمدی نژاد و همه آنهایی که مشابه او فکر می کنند به حقوق بشر مردم خودشان سخن گفت.
نفر دوم و سوم هم سخنان رییس جمهور ایران را خارج از انتظار و موضوع کنفرانس دانستند. سخنان احمدی نژاد را در همسوی شدن کشورهای غربی بر علیه کنفرانس و کم اعتبار کردن آن موثر دانستند. همچنین نسبت به بزرگنمایی آن از سوی لابی تندروهای اسراییل که ترجیح می دهند دیدگاه تندروانه رییس جمهور ایران را دیدگاه همه مخالفان خود جلوه دهند، اظهار نگرانی کردند. و موضوع اصلی کنفرانس را تحت الشعاع آن قرار دهند و دیدگاه مخالف خودشان را نژادپرستانه جلوه دهند که به نظرشان رییس جمهور ایران نمایندگی اش را می کند. آنها با این که احمدی نژاد به جای بیان براهین مرتبط با نژادپرستی اسراییل که متهمش می کرد، به بیان نکات شعاری و خشونت آفرین پرداخته متاسف بودند و بسیاری از سخنان او را بی ربط به موضوع می دانستند که موضوعاتی که منطقی هم بود را تحت الشعاع قرار داده بود. آنها گفتند پیش از این سخنرانی هم رویکرد منفی آمریکا و چند کشور دیگر که در سطح بالا در این کنفرانس شرکت نکردند، موجب شد نمایش دهند که علاقه ندارند در سطحی مدنی و جدای از بازیهای تبلیغاتی، در این خصوص شنیده شوند و از سویی دیگر سخنان دیگران را که در جامعه جهانی فعلی اکثریت هستند، بشنوند. این که احمدی نژاد سخنران اول بود را هم خیلی مهم تلقی نکردند، ازآن جهت که بالاخره هر کشوری حق سخن دارد. امادر عین حال آنها تاکید داشتند که کنفرانس، با یا بدون احمدی نژاد روند میانه روانه ای دارد و تندروی آدمهایی مثل او در پیش نوشته ها و حتما در بیانیه پایانی نخواهد بود. اما معتقد بودند که مستقل از سخنرانی این یا آن، موضوع نژادپرستی اسراییل و برخورد زننده و مداوم آن کشور با فلسطینیان، بحثی است که توجه جامعه جهانی را به خود معطوف داشته که در این کنفرانس و کنفرانس پیشین کاملا مشخص شده است. آنها علیرغم همه بحثهایی که می شود، و علیرغم آن که خروج کشورهای غربی به دلیل یا حداقل به بهانه رفتار و سخنرانی رییس جمهور ایران کنفرانس را خیلی تضعیف کرد، فکر می کردند که کنفرانس بسیار مهمی است و به نتایج آن ازین جهت امیدوار بودند که مجموعه نظرات، حرفی غیر از خواسته و دیکته تندروهای این سو و آن سو در جهان دارد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر